wtorek, 16 maj 2017 14:21

Ofiary kwietnia: twarze i historie 17 bohaterów, którzy powiększyli prawdziwy, nieśmiertelny pułk Ukrainy

Nie dożyli prawdziwego Dnia Zwycięstwa. Ukraińskiego Zwycięstwa w ukraińskiej wojnie wyzwoleńczej.

Proszę spojrzeć na ich twarze: ci żołnierze, dowódcy Sił Zbrojnych w wieku od 18 do 46 lat, w ubiegłym miesiącu powiększyli nieśmiertelny, walczący pułk Ukrainy.

Oficjalne straty bojowe na Donbasie w kwietniu 2017 roku wyniosły szesnaście zmarłych osób. Kolejny młody mężczyzna zmarł w szpitalu wskutek ran odniesionych miesiąc wcześniej pod Awdijiwką

Łącznie jest ich siedemnastu. Większość z nich – dziewięciu –  pochodzi z „czarnej” 72 Białocerkiewskiej Brygady.

W poszczególnych dniach zmarły: 3 kwietnia – 2 osoby (plus 1 zmarły w szpitalu); 12 kwietnia – 1; 20 kwietnia – 2; 22 i 23 kwietnia – po 1; 25 kwietnia – 3; 26 kwietnia – 1; 28 i 29 kwietnia – 2; 30 kwietnia – 1.

Warto zauważyć, że od 1 kwietnia na Donbasie formalnie obowiązywało „wielkanocne zawieszenie broni”, w sprawie którego porozumiała się w Mińsku trójstronna grupa kontaktowa.

Ostrzałów nie brakowało, jednak przez pierwsze trzy tygodnie poległych w walkach ze strony Sił Zbrojnych Ukrainy było tylko pięciu. To znacznie (można nawet powiedzieć – kilkakrotnie) mniej niż zwykle w porównaniu z kilkoma poprzednimi miesiącami.

W ostatnich dziewięciu dniach kwietnia zginęło 11 żołnierzy.

Według raportów sztabu ATO w ciągu miesiąca 105 osób zostało rannych. 65 spośród nich zaznało ran w ciągu pierwszych trzech tygodni.

Tylko jednego dnia kwietnia – 24 – nie było żadnych strat.

Publikacja nie traktuje jednak o liczbach. Traktuje o ludziach.

Czytając ich historie pod portretami, mało kto powstrzyma łzy...


1. Artur Łatczenko „Szumacher”

Latchenko Artur

21 lat. Żołnierz 8 Kompanii 3 Batalionu 72 Oddzielnej Brygady Zmechanizowanej.

Urodził się 30 listopada 1995 roku w miejscowości Bilśk w rejonie kotelewskim w obwodzie połtawskim.  Po zdobyciu średniego wykształcenia studiował w Wyższej Połtawskiej Międzyregionalnej Szkole Zawodowej, gdzie zdobył zawód „stolarz tokarz”. Pracował w rodzinnej wsi w gospodarstwie rolniczym „Skif”. Interesował się grą w siatkówkę, motocyklami i tenisem stołowym.

Jesienią 2015 roku został powołany do odbycia służby  w „Desnie”, a od lutego 2016 roku służył w charkowskiej 164 Brygadzie Radiowo-Technicznej jako operator karabinu maszynowego. 7 kwietnia 2016 roku podpisał kontrakt z Siłami Zbrojnymi Ukrainy, zaciągnął się do kompanii „Połtawa” 164 Brygady Radiowo-Technicznej. Gdy z kompanii zbierano ochotników na front do 72 Brygady, Artur zgłosił się na wyjazd.

„Może i nie powinien był jechać, akurat złamał rękę, z gipsem chodził. Ale wymówek nie było, pojechał, – wspominają jego przyjaciele. – Sam zdjął gips, pracował jak wszyscy. A pracy było dużo: wszystko, co rozbił czołg, trzeba było prawie codziennie naprawiać. Ciągnęło się też kłody, worki z ziemią, wzmacniano pozycję”

Sąsiadka Łatczenków, Wałentyna, powiedziała dziennikarzom portalu Kolo.news: „Pytam go, co im jest potrzebne w ATO, a on się nie zgadzał. Wyślemy – dzwoni, po co tak dużo, jak on ludziom będzie dziękować, wstyd przed wsią… Prosił tylko, żeby flagę wysłać, dzieci w szkole podpisały. Mówił, że ma tam ściana jest betonowa, naga, powiesił  i ta flaga go grzała”.

Artur od października bronił pozycji przy kopalni „Butiwka” w okolicy Doniecka.

Zginął tam 3 kwietnia 2017 r. w wyniku ostrzału z moździerzy – odłamek zranił go w szyję.

Zostawił rodziców, siostrę i narzeczoną.

2. Ołeksandr Tretiak
Tretyak Oleksandr 513x675
Desantowiec 81 Oddzielnej Brygady Powietrzno-Mobilnej Ołeksandr Jewhenowycz Tretiak urodził się 28 września 1989 r. w Dniprze.

W rodzinnym mieście ukończył Narodową Akademię Metalurgiczną Ukrainy.

W wojsku był od samego początku rosyjskiej agresji, od marca 2014 roku. Poszedł na front, ukrywając to przed krewnymi.  Najpierw służył w 25 Brygadzie. Był jednym z żołnierzy, którzy bohatersko bronili lotniska w Ługańsku. Jak mówią znajomi wolontariusze, „przeszedł siedem kręgów piekła ATO”.

Zakończył służbę, przeszedł rehabilitację, ale po chwili znów wrócił do wojska, do 81 Oddzielnej Brygady Powietrzno-Mobilnej.

Zmarł 3 kwietnia na linii frontu w rejonie Doniecka po tym, jak wszedł na minę MON.

3. Władysław Makarow
Makarov Vladislav
3 kwietnia w Głównym Kijowskim Szpitalu Wojskowym zmarł żołnierz Sił Zbrojnych Ukrainy, ciężko ranny pod Awdijiwką jeszcze 2 marca – 19-letni Władysław Makarow, żołnierz, kierowca i mechanik pojazdów bojowych 3 Batalionu 72 Oddzielnej Brygady Zmechanizowanej.

W drugi dzień wiosny został ciężko ranny po wybuchu miny w wyniku ostrzału pod Awdijiwką, przeszedł śpiączkę i amputację obu nóg.

Jak informowała doradczyni przewodniczącego Dniprowskiej Obwodowej Administracji Państwowej Tetiana Warga, 14 marca Wład odzyskał przytomność, ale wciąż był podłączony do respiratora. 28 marca przewieziono go z Dnipra do Kijowa. Lekarzom nie udało się uratować chłopca.

Wład urodził się w Białej Cerkwi. Po ukończeniu szkoły średniej rozpoczął studia w Białocerkiewskiej Szkole Zawodowej im. Popowycza. Został wezwany do odbycia służby, a po jej zakończeniu kontynuował służbę na podstawie kontraktu w 72 Oddzielnej Brygadzie Zmechanizowanej.

4. Ołeh Sanyk
Sanik Oleg
Żołnierz, dowódca wozu bojowego z 72 Oddzielnej Brygady Zmechanizowanej. Urodził się 21 lipca 1980 roku w miejscowości Podił w rejonie sribniańskim w obwodzie czernihowskim. Mieszkał w Pryłukach, ukończył szkołę z wyróżnieniem.

Siostra Ołeha Łarysa opowiadała: „W 1997 roku zmarł nasz dziadek, a miesiąc później na białaczkę umarła mama. Miałam zaledwie 5 lat, a Ołeh – 15. Ojca te dwie straty bardzo powaliły, dlatego dbał o mnie brat . Przygotowywał jedzenie i odbierał mnie z przedszkola. Był najbliższym mi człowiekiem”.

Ołeh uczył się w technikum melioratywnym na pracownika gazowni, od 2002 roku pracował w spółce akcyjnej „Ukrhazbud”, a później w sp. z o. o. „Ahrokim”. Ukończył również zaoczne oddział iwanofrankiwskiego Uniwersytetu Ropy Naftowej i Gazu.

Został zmobilizowany w styczniu 2015 roku, służył w 72 Brygadzie. Odszedł ze służby 31 marca 2016 roku, ale w styczniu 2017 roku wrócił do Sił Zbrojnych Ukrainy w ramach kontraktu i już od początku lutego przebywał na linii frontu.

„W czasie służby naprawdę się zestarzał. Nie dzielił się żadnymi emocjami, wszystko trzymał w sobie. Planował wziąć urlop – 10 maja przypada rocznica śmierci naszego ojca. Chcieliśmy postawić na jego grobie pomnik. Nie wiem, czy brat wyczuwał swoją śmierć, ale powiedział przyjacielowi: „Jeśli umrę, pochowajcie mnie obok ojca”, – mówi Łarysa.

Rozmawiała z bratem na kilka godzin przed jego śmiercią. Ostatnie słowa Ołeha to: „Zadzwonię później, bo snajperzy coś się rozbestwili”.

Sanyk zginął w wyniku ostrzału z moździerzy w pobliżu punktu obronnego przy kopalni „Butiwka” w Środę Popielcową. Zostawił żonę i syna, urodzonego w 2000 roku.

5. Ołeksandr Kirijenko
Kiriyenko Oleksandr
„Ołeksandr zaledwie kilka dni wcześniej skończył 20 lat.

Żołnierz pełniący obowiązkową służbę mógł w ogóle nie iść tu, na jeden z najbardziej niebezpiecznych odcinków frontu. Ale, jako prawdziwy patriota i mężczyzna, Ołeksandr podpisał kontrakt i wraz z innymi bohaterami stawał w obronie Ojczyzny. Rodzice mogą być dumni z syna: młody Kozak w żaden sposób nie zhańbił chwalebnego imienia swego rodu, okazał się godny tytułu Obrońcy Ukrainy”, – myślała o Kirijence 72 Oddzielna Brygada Zmechanizowana.

Urodził się 12 kwietnia 1997 roku w miejscowości Hatne pod Kijowem. Od 2001 roku mieszkał w Krapyliwce w rejonie kozieleckim w obwodzie czernihowskim. Ukończył  Czernihowską Szkołę Zawodową, zdobył zawód spawacza. Był żołnierzem 169 Centrum Szkoleniowego „Desna”, a w lutym 2017 roku został oddelegowany do 72 Brygady w strefie ATU.

Zginął 20 kwietnia po tym, jak odłamek zranił go w głowę podczas ostrzału Awdijiwskiej Strefy Przemysłowej. Przeciwnik zastosował czołgi i moździerze, a jeden z pancernych pocisków trafił w blindaż.

Zostawił matkę, pięć sióstr i dwóch braci.

6. Wasyl Niżenśkyj
Nizhenskiy Vasil
Zginął pod Awdijiwką razem z Saszką Kirijenką w wyniku uderzenia pocisku pancernego w blindaż.

Służył w Siłach Zbrojnych na podstawie kontraktu od 2008 roku. 28-letni starszy sierżant został oddelegowany do 72 Oddzielnej Brygady Zmechanizowanej.

Urodził się 24 stycznia 1988 roku w miejscowości Berestiweć w rejonie humańskim w obwodzie czerkaskim. Mieszkał w Humaniu.

Zostawił rodziców, żonę i 6-letniego syna.

7. Pawło Smyrnow
Smirnov Pavlo
27-latek ze wsi Połubotky pod Czernihowem. Po ukończeniu szkoły pracował w niej jako bibliotekarz.

Zginął wskutek rany, zadanej w brzuch w pobliżu miejscowości Werchniotrojićkie w obwodzie donieckim.

Odłamki miny uszkodziły wątrobę i płuca Pawła, który zmarł w szpitalu.

Z pola bitwy wyciągał go 25-letni rodzony brat Ołeksij. Młodszy z nich poszedł służył jako pierwszy. Potem Pawło zdecydował się podpisać kontrakt z Siłami Zbrojnymi. Starszy żołnierz służył w oddziale przeciwlotniczo-maszynowym 550 Oddzielnej Kompanii 138 Brygady Radiowo-Lokacyjnej. Został oddelegowany do 72 Oddzielnej Brygady Zmechanizowanej w strefie ATO.

Po śmierci brata Ołeksij wrócił do rodziców. Na mocy decyzji dowództwa żołnierz został wypuszczony do domu. Jak pisze „Hazeta po-ukrajinśky”, do strefy ATO już nie wróci.

8. Rusłan Amirow
Ruslan Amirov 72 ombr
25 kwietnia w miejscowości Sośnica w obwodzie czernihowskim pochowano żołnierza 1 Batalionu 72 Oddzielnej Brygady Zmechanizowanej Rusłana Amirowa. 25-letni żołnierz zginął 23 kwietnia podczas starć z prorosyjskimi bojówkarzami w niesławnej Awdijiwskiej Strefie Przemysłowej na pozycji „Ałmaz” od kuli snajpera.

„Setki obywateli, jak warta honorowa, po obu stronach szlaku od cerkwi do cmentarza odprowadzały zmarłego obrońcę Ukrainy w ostatnią drogę”, – informowały lokalne media.

Rusłan urodził się 31 marca 1992 r. w Sośnicy. Ukończył w ten miejscowości zawodowe liceum rolnicze, zdobywając specjalność montażysty instalacji elektrycznych w zakresie ich napraw i konserwacji. Służbę odbywał w „Desnie”  na stanowisku mechanika i kierowcy czołgu. 26 maja 2015 roku rozpoczął służbę wojskową na podstawie kontraktu. W 72 Oddzielnej Brygadzie Zmechanizowanej był strzelcem 2 Kompanii Zmechanizowanej 1 Batalionu Zmechanizowanego.

Zostawił matkę.

9. Serhij Kobczenko
Kobchenko Sergiy
45-letni starszy sierżant, operator granatnika z 72 Oddzielnej Brygady Zmechanizowanej. Zginął wskutek ran zadanych przez odłamki w wyniku ostrzału punktu obronnego w Awdijiwskiej Strefie Przemysłowej w dniu 25 kwietnia.

Urodził się 6 czerwca 1972 r. w Kaniowie w obwodzie czerkaskim. Ukończył tam 4. Szkołę, po czym zdobył profesjonalne wykształcenie techniczne w Leningradzie.

Uczył się 4. Szkole w Kaniowie. Potem zdobył profesjonalne wykształcenie techniczne w Sankt-Petersburgu. Pracował w przedsiębiorstwie „Zakordonenerho”.

25 lutego 2016 roku wstąpił na podstawie kontraktu do Sił Zbrojnych Ukrainy, a z centrum szkoleniowego „Desna” został skierowany do 72 Brygady. Był operatorem granatnika. Dla chłopaków młodszych o 20-25 lat był w jednostce jak ojciec.

Serhij został pochowany w rodzinnym Kaniowie. Bez ojca została córka Wałerija.

10. Iwan Melnyk
Melnik Ivan 674x675
Na zawsze 22-letni żołnierz, dowódca oddziału 95 Oddzielnej Kompanii Desantowo-Szturmowej.

Urodził się 7 lipca 1994 roku w Chmielnickim. Jako młody chłopak w latach 2006-2015 aktywnie zajmował się wiosłowaniem i kajakarstwem, zdobył nagrody w mistrzostwach regionu, kraju. Ukończył Chmielnicki Uniwersytet Narodowy na kierunku „zdrowie człowieka”.

W lutym 2016 roku podpisał kontrakt z Siłami Zbrojnymi Ukrainy, służył w 383 Oddzielnym Pułku Zdalnie Sterowanych Samolotów w Chmielnickim. Został oddelegowany do 95 Żytomierskiej Brygady Desantowej w strefie ATO.

Iwan zginął od kuli snajpera podczas dyżuru bojowego w punkcie oporu oddziału w pobliżu miejscowości Nowhorodśke w obwodzie donieckim. Zmarł na rękach swojego towarzysza „Batiego”. W brygadzie razem z Iwanem służył jego kuzyn Andrij.

W Chmielnickim żołnierza nie doczekała się narzeczona. Zostawił on rodziców i siostrę.

11. Wasyl Szewczenko
SHevchenko Vasil
Snajper 3 Kompanii 1 Batalionu Desantowo-Szturmowego 80 Oddzielnej Kompanii Desantowo-Szturmowej. Urodził się 13 grudnia 1988 r. w miejscowości Biłousiwka w rejonie drabiwskim w obwodzie czerkaskim. Tam został pochowany. Zostawił trzyletnią córkę.

Zginął 25 kwietnia wskutek śmiertelnego zranienia w głowę w miejscowości Pisky pod Donieckiem.

pohoron Vasil SHevchenko

12. Ołeksandr Sztejko „Batarejka”
SHteyko Oleksandr Batareyka
Sierżant, dowódca wozu bojowego piechoty 72 Brygady. Miał już 46 lat, ale pseudonim – „Batarejka” – świadczył o tym, że zawsze był wesoły, żywy, radosny. Był. Zginął 26 kwietnia na stanowisku bojowym w czasie ostrzału w pobliżu miejscowości Werchniotroićke, we wsi Trojićke (rejon jasynuwacki w obwodzie donieckim). Został pochowany w rodzinnej wsi Czemerysy Barskie (rejon barski w obwodzie winnickim).

Ołeksandr urodził się tam 14 lutego 1971 roku. Pracował jako budowniczy, zajmował się naprawą dróg, ochroniarstwem. Miał dwóch synów – po rozwodzie żona z dziećmi od 2001 roku mieszkała w Portugalii. Starsza siostra wyjechała zarabiać do Rosji.

„Batarejka” był na froncie od 2014 roku. W ciągu roku służby dwukrotnie był ranny, leczył się, przeszedł kilka operacji. We wrześniu 2015 roku zakończył służbę. Wówczas poznał mieszkankę obwodu donieckiego, z którą żył w konkubinacie. We wrześniu 2016 roku Ołeksandr podpisał kontrakt z Siłami Zbrojnymi Ukrainy, a dwa miesiące później medal dostał „Za odwagę” III stopnia.

13. Ihor Szaposznyk
SHaposhnik Igor 557x675
Gdy na wschodzie Ukrainy rozpoczęły się działania bojowe, Ihor Szaposznyk był jeszcze uczniem – uczył się w 10 klasie. Jako pełna sierota wychowywał się w domu dziecka w Zołoczowie w obwodzie charkowskim. Następnie mieszkał w Charkowie, gdzie ukończył szkołę zawodową.

W grudniu 2016 roku zaczął odbywać służbę wojskową na podstawie kontraktu. Sam napisał raport o tym, że chce służyć w strefie ATO, gdzie jest najgoręcej.

Zginął około 5 rano 28 kwietnia w wyniku ostrzału pozycji 92 Brygady w pobliżu miasta Krasnohoriwka (rejon marijiński w obwodzie donieckim). 18-letniego zawodnik został pochowany na alei Sławy na charkowskim cmentarzu nr 18.

„Dom dziecka zamknięto pół roku temu i ponownie połączyło nas nieszczęście. Dzisiaj odprowadziliśmy w ostatnią drogę swojego wychowanka Szaposznyka Ihora, który zginął w Krasnohoriwce w obwodzie donieckim. W czerwcu skończyłby 19 lat.

Ihor przeszedł niełatwą drogę życia. Jeszcze gdy był dzieckiem, rodzice wyrzekli się go i przez około 10 lat przebywał w domu dziecka. Następnie kontynuował naukę w szkole zawodowej. Gdy w kraju toczyła się wojna, nie mógł pozostać obojętny. W grudniu 2016 roku Ihor zaczął służyć na podstawie kontraktu i został skierowany do strefy ATO. Na portalach społecznościowych pisał: „Ukraina ponad wszystko”.

Wczoraj o piątej rano zginął podczas strzelaniny. Dziś wraz z kolegami i wychowankami byliśmy z nim po raz ostatni. Został pochowany ze wszystkimi honorami w Charkowie na alei Sławy.

Zawsze mówiliśmy, że nasz dom dziecka to wielka rodzina, a my będziemy wspierać siebie nawzajem w różnych sytuacjach. Naszej relacji nie mogą przerwać żadne zmiany w prawie, dzieci zawsze będą nasze. Ból straty przepełnia serca, ale jesteśmy dumni z Ihora.  To bohater, który zginął w obronie ojczyzny”, – napisała dyrektor Zołoczewskiego Domu Dziecka, Liudmyła Popowa.

14. Ołeksandr Berdnyk
Berdnik Oleksandr
1 maja kierowca 2 Kompanii Piechoty Morskiej 137 Oddzielnej Brygady Piechoty Morskiej Ołeksandr Berdnyk obchodził 22. urodziny. Właśnie tego dnia wrócił do domu, do rodzinnego Dyrdyna w rejonie  horodyszczeńskim w obwodzie czerkaskim. Tam powitał go ukochana dziewczyna, z którą po powrocie z wojny mężczyzna chciał się ożenić, ojciec, który wychowywał syna sam i jest z niego bardzo dumny, właściwie cała wieś. Z kwiatami i łzami. Tego dnia Saszkę pochowano.

Kilka dni wcześniej, 28 kwietnia, samochód, którym kierował wówczas jeszcze 21-letni Ołeksandr, wjechał na minę w pobliżu Pawłopila w rejonie wołnowaskim w obwodzie donieckim.

W ostatnim czasie Sasza Berdnyk mieszkał w Odessie. Ukończył szkołę zawodową na kierunku „mechanika”. Lubił technikę, a jak mówią jego koledzy, „czuł ją”.  Do wojska został powołany w 2015 roku, a w lutym 2016 roku podpisał kontrakt na 3 lata.

Często jeździł z frontu na zakupy, przywożąc towarzyszom z jednostki liczne zamówienia: ulubione cukierki, czekoladę, papierosy.

Berdnik Oleksandr vtrati kvitnya 2017 300x194

„W jego rękach wszystko się paliło! Tylko coś pomóc, przywieźć, przynieść – Saszko tam był. Odpowiedzialność była jakby kontynuacją jego imienia – Ołeksandr „Odpowiedzialny” Berdnyk. Był taki szczery, prosty, nigdy kręcił. Mówił wszystko tak, jak jest, bez aluzji i domysłów. Wspominając go, uśmiecham się. Zawsze żartował”, – powiedział jego towarzysz Witalij.

Samochód w grudniu 2016 roku podarowali piechocie morskiej wolontariusze fundacji „Powernyś żywym” („Wróć żywy”). To właśnie tym samochodem jechał Ołeksandr w ten ostatni dla niego piątek.

„Dowiózł chłopców i wysadził ich w pobliżu lasu. Wracał. Drogą przez pole minowe. Tą, którą jeździł codziennie po dziesięć razy już od ponad pół roku — podwieźć jedzenie, wodę, umyć się i tak dalej”, – pisze Marija Szumska.

Saszka nie miał szans na przeżycie – w wyniku wybuchu samochód doszczętnie spłonął.

Wideo skutków wybuchu samochodu:



15. Mykoła Kuczerkow „Tank”
Kucherkov Mikola
Mykoła Kuczerkow urodził się 9 stycznia 1990 roku w miejscowości Nowosapśke w obwodzie zaporoskim, mieszkał w Melitopolu. W lokalnej komisji wojskowej zgłosił na ochotnika niemal natychmiast, gdy tylko na wschodzie Ukrainy rozpoczęły się działania bojowe.

Jak przyznał po roku w wywiadzie dla melitopolskiego wydania, nie tylko nie służył w wojsku, ale też w ogóle nigdy nie trzymał w rękach karabinu. „Jednak pragnienie, by zatrzymać tę niekontrolowaną siłę było na tyle wielkie, że bez cienia wątpliwości podjąłem ważną dla siebie decyzję”, – powiedział Mykoła.

Jak mówi, rodzina była temu przeciwna, matka nie puszczała syna do wojska. „Bliscy długo nie mogli pogodzić się z tym, że poszedłem na wojnę”, – mówił żołnierz.

Na początku Kuczerkow służył w 37 Oddzielnym Zmotoryzowanym Batalionie Piechoty „Zaporoże”. Po skończeniu służby odpoczął kilka miesięcy i znowu wrócił na wojnę na podstawie kontraktu – tym razem trafił do 23 Oddzielnego Zmotoryzowanego Batalionu  Piechoty „Chortycia” 56 Oddzielnej Brygady Zmechanizowanej.

Przez trzy lata wojny żołnierz o pseudonimie „Tank” przeszedł Nowobachmutiwkę, Awdijiwkę, Perwomajśk, Szyrokyne, Tałakiwkę. Bardzo marzył, że wojna na Ukrainie wkrótce się skończy.

29 kwietnia w niesławnej Awdijiwskiej Strefie Przemysłowej Mykoła został postrzelony w brzuch. Kula przeszła na wylot. Choć lekarze walczyli o jego życie, śmierć okazała się silniejsza.

„Z uwagi na stan żołnierza, u którego w wyniku rany zostały uszkodzone organy i główne naczynia krwionośne jamy brzusznej, do szpitala przybyli chirurdzy 66 Wojskowego Szpitala Mobilnego. Operacja trwała ponad 5 godzin. Niestety nie udało się uratować życia ciężko rannego żołnierza”, – poinformowała służba prasowa Ministerstwa Obrony.

Mykołę Kuczerkowa pochowano w rodzinnej wsi.

16. Wiktor Afanasjew
Afanasyev Viktor
31 lipca 2017 roku Wiktor Afanasjew z Chmielnickiego skończyłby 25 lat. Przystojny młodzieniec z wyrazistymi oczami na zawsze pozostanie jednak 24-latkiem. Służbę wojskową na podstawie kontraktu rozpoczął w 2014 roku, wkrótce po rozpoczęciu wojny. Koledzy wspominają go jako spokojnego, skupionego, a rodzina – jako wielkiego miłośnika życia...

Żołnierzowi 25 Brygady Powietrzno-Desantowej pozostał miesiąc do końca kontraktu, kiedy w okolice punktu oporu Sił Zbrojnych Ukrainy w pobliżu wsi Zajcewe obwodzie donieckim wpadł pijany separatysta, który otworzył ogień. Kula trafiła Wiktora w pierś.

Wiktor Afanasjew był sierotą – wychowywał się w szkole z internatem w Wowczynie, a studiował w liceum rolniczym w Czarnym Ostrowie.

Planowano, że chłopak będzie pochowany na alei Sławy na cmentarzu w Chmielnickim, gdzie mieszkał przed wojną. Na życzenie siostry jego ciało przewieziono jednak do miasta Wynohradiw w obwodzie zakarpackim, gdzie ta mieszka. Wiktora żegnał ten sam ksiądz, który w swoim czasie go chrzcił.

Wideo z pogrzebu:



17. Denys Majboroda „Krasywczyk”
Mayboroda Denis
Denis Majboroda urodził się 15 lutego 1980 roku w Krzywym Rogu. Przed rozpoczęciem rosyjskiej agresji pracował w przedsiębiorstwie „Krywbaszakuzrudkom”, ale gdy tylko na wschodzie Ukrainy rozpoczęły się działania bojowe, poszedł na wojnę jako ochotnik.

Został tam dowódcą 2 Oddziału Wywiadu Głębinowego 1 Plutonu Kompanii Wywiadu Głębinowego 131 Oddzielnego Batalionu Wywiadowczego (jednostka UNSO).

„Krasawczyk. Jego imię odojcowskie – Anatolicz – na znak szacunku. Prawdziwy Żołnierz i Człowiek. Jak mówił – nie jestem górnikiem, jestem Kopaczem.

Nie będzie Dana, który kochał swój samochód, trochę fajtłapa, jak i my wszyscy (to czyni nas ludźmi). Królestwo Niebieskie, Żołnierzu. Czekaj na nas długo”, – napisał o Denysie Wadym Rud.

37-letni Krasawczyk zginął podczas wykonywania zadania bojowego w okolicy miasta Popasna w obwodzie łuhańskim w pobliżu Kateryniwki.

Według informacji centrum prasowego sztabu ATO tego dnia bojówkarze, rozmieszczeni gdzieś w pobliżu okupowanej wsi Mołodiżne, ostrzeliwali pozycje ukraińskich wojsk pod Kateryniwką z moździerzy o kalibrze 120 mm.

Denysa Majborodę pochowano na alei Sławy na Centralnym Cmentarzu w Krzywym Rogu. Zostawił żonę i syna.

 

Dmytro Łychowij, Łesia Szowkun

Źródło: novynarnia.com

 

 

Praca w Polsce