Liowoczkin Serhij Wołodymyrowycz

Liowoczkin Serhij Wołodymyrowycz
Ludowy deputowany do Rady Najwyższej Ukrainy VIII kadencji, były przewodniczący Administracji Prezydenta Ukrainy

Wykształcenie

Urodził się 17 lipca 1972 r. w Kijowie. W latach 1989-1993 uczył się w Kijowskim Narodowym Uniwersytecie Ekonomicznym. Uzyskał dyplom ekonomisty ze specjalnością „rachunkowość, kontrola i analiza działalności gospodarczej”.

W latach 1993-1997 był doktorantem w Katedrze Finansów Kijowskiego Narodowego Uniwersytetu Ekonomicznego. Napisał pracę doktorską, zatytułowaną „Dług publiczny USA” W 1997 roku został doktorem nauk ekonomicznych.

W latach 1999-2002 studiował w Ukraińskiej Akademii Handlu Zagranicznego, którą ukończył z dyplomem magistra prawa międzynarodowego na kierunku „prawo międzynarodowe”.

W 2004 roku obronił pracę habilitacyjną na temat „Stabilizacja makrofinansowa na Ukrainie w kontekście wzrostu gospodarczego”.

Od października 2006 r. jest doktorem habilitowanym nauk ekonomicznych. Był docentem w Katedrze Finansów.


Rodzina

Ojciec to generał pułkownik Wołodymyr Liowoczkin. Podczas pierwszej kadencji Wiktora Janukowycza jako premiera kierował Departamentem ds. Wykonywania Wyroków, zmarł 5 grudnia 2005 r. w wieku 58 lat.

Jego żona to artystka i projektantka Zinajida Lichaczowa. Małżonkowie mają czworo dzieci: dwie córki i dwóch synów.

Młodsza siostra, Julia Liowoczkina (ur. 1977 r.), jest ludową deputowaną z Partii Regionów.


Działalność polityczna

Liowoczkin zaczął pracować w 1996 roku, zaraz po ukończeniu studiów doktoranckich. Serhij Liowoczkin wraz ze swoim przyjacielem z dzieciństwa Iwanem Fursinem zajął się biznesem, zostając zastępcą prezesa akcyjnego banku kredytowego „Bankirśkyj Dim” (dawna nazwa — Bank Askold). Bank współpracował z „Ukrspeceksportem” i MSW Ukrainy, kredytował opracowanie w donieckiej fabryce "Topaz" stacji biernego wywiadu radiowo-technicznego „Kolczuha”. Według niektórych mediów „Bankirśkyj Dim” zajmował się również praniem brudnych pieniędzy, należących do zorganizowanych grup przestępczych. Należy zaznaczyć, że była to pierwsza praca Serhija Liowoczkina.

Liowoczkinowi dość szybko znudziło się zajmowanie się prostym biznesem i już w 1998 roku zaczął próbować swoich sił w polityce. Wtedy właśnie z niepowodzeniem kandydował na ludowego deputowanego do Rady Najwyższej Ukrainy w donieckim okręgu wyborczym nr 46, przegrywając z bankierem Ołeksandrem Rżawskim. Liowoczkinowi udało się jednak zacząć działać w sferze polityki i rozpoczął pracę jako doradca Wiktora Janukowycza – na ten moment przewodniczącego obwodu donieckiego.

Rok później, w 1999 roku, Liowoczkin przeszedł do pracy w Administracji Prezydenta Ukrainy. W krótkim czasie udało mu się zajmować kilka stanowisk: najpierw był referentem, a następnie naukowym doradcą i pomocnikiem Łeonida Kuczmy. Według nieoficjalnych informacji do pracy w AP Liowoczkina przyjął Wołodymyr Łytwyn dzięki osobistej rekomendacji Janukowycza.

W 2000 roku Liowoczkin został mianowany sekretarzem Rady Doradczej ds. Inwestycji Zagranicznych przy prezydencie Ukrainy. W czerwcu 2002 roku Liowoczkin został pierwszym pomocnikiem prezydenta Łeonida Kuczmy i zajmował to stanowisko do końca jego prezydentury w styczniu 2005 roku.

Pomimo kariery urzędnika państwowego Liowoczkin nie stracił jednak kontaktu z biznesem. Według mediów był jednym z założycieli donieckiej zamkniętej spółki akcyjnej „Vis a Vis”, której 49% kontrolował on, a 51% – Witalij Hajduk, będący z kolei był jednym z głównych fundatorów „Przemysłowego Związku Donbasu” (PZD). Według niektórych danych Liowoczkin miał również związek z „Mistobankiem”. Ten z kolei wchodził w skład „Grupy Przemysłowej”, stworzonej przez PZD. Ponadto Serhij Liowoczkin został zaangażowany do stworzenia „Ukrspecimpeksbanku”, który próbował stać się poważnym graczem w kompleksie przemysłowo-wojskowym Ukrainy. Liowoczkin wraz ze swoimi partnerami biznesowymi – Iwanem Fursinem (jeden z założycieli „RosUkrEnerho”) i Artemem Jerszowem (jeden z kierowników „Oszczadbanku”) byli założycielami "SP Strojinwest” spółki z o. o. „East-West Finance”. Również Serhij Liowoczkin, według internetowego wydania „Ukraine Daily”, był związany ze „Zjednoczeniem Firm (Agencji) Nieruchomości »Kijowskie Centrum Nieruchomości«” oraz ze spółką z o. o. „Holding Rolniczy »Widrodżennia«”.

Należy zaznaczyć, że Liowoczkin publicznie nie potwierdzał swojego związku z biznesem, podkreślając, że po odejściu do polityki więcej się nim nie interesował.

Po „pomarańczowej rewolucji” Serhij Liowoczkin przeszedł do Ludowej Partii Ukrainy, której przewodniczącym był przewodniczący Rady Najwyższej Łytwyn. Liowoczkin stał się jego doradcą. W 2006 roku kandydował do Rady Najwyższej Ukrainy pod numerem 13 z listy Ludowego Bloku Łytwyna. Był członkiem sztabu wyborczego, jednak frakcja nie pokonała bariery wyborczej. Wówczas, we wrześniu 2006 roku, Liowoczkin odszedł do zespołu premiera Janukowycza, stając się kierownikiem jego służby, która po miesiącu została przekształcona w aparat premiera. Liowoczkin zajmował to stanowisko do dymisji Janukowycza w grudniu 2007 roku.

W lutym 2007 roku Liowoczkin wstąpił do Partii Regionów, został członkiem jej komitetu wykonawczego. Kandydował na liście pod numerem 45 i przeszedł do Rady Najwyższej Ukrainy VI kadencji. Po dymisji Janukowycza ze stanowiska premiera Liowoczkin został jego zastępcą na stanowisku lidera Partii Regionów i członkiem prezydium rady politycznej partii. Był również mianowany prezesem Narodowego Banku w „szarej strefie” zarządu partii.

W lutym 2010 roku Janukowycz zwyciężył w wyborach prezydenckich na Ukrainie. Zaraz po inauguracji 25 lutego 2010 r. mianował Liowoczkina szefem swojej administracji.

Po wydarzeniach w nocy z 29 na 30 listopada 2013 roku podał się do dymisji, której jednak prezydent nie przyjął od razu.

17 stycznia 2014 roku prezydent Ukrainy Wiktor Janukowycz zwolnił Liowoczkina ze stanowiska szefa Administracji Prezydenta Ukrainy i mianował go doradcą prezydenta Ukrainy.

Na mocy dekretu prezydenta Ukrainy Nr 102 z dnia 24.02.2014 roku Liowoczkin został zwolniony ze stanowiska doradcy prezydenta Ukrainy.

W wyborach w 2014 roku został wybrany na ludowego deputowanego Ukrainy VIII kadencji z frakcji „Blok Opozycyjny” (nr 12 na liście partyjnej).


Biznes

Posiada portfel papierów wartościowych zagranicznych emitentów. Obok mniejszościowych pakietów akcji ukraińskich przedsiębiorstw, wśród których znajdują się „Krymsoda” (branża chemiczna), „Haztek” (dystrybucja gazu) i „Ukrriczflot” posiada aktywa innych emitentów w branży chemicznej i energetycznej oraz w nieruchomościach, a także w Inter Media Group, do której należy rankingowy kanał telewizyjny Inter.

W grudniu 2013 roku dyrektor „Narodowych Systemów Informacyjnych” Nazim Bedirow, dyrektor wykonawczy Ławrentij Małazonija i Ihor Szuwalow, powiązywani z szefem Administracji Prezydenta Serhijem Liowoczkinem, odeszli z kanału Inter. Zwolnieni dziennikarze planowali uruchomić kanał telewizyjny z nowościami.

W listopadzie 2013 roku w rankingu najbogatszych Ukraińców według magazynu Korrespondent Liowoczkin zajął 29 miejsce.

Liowoczkin zamierzał utworzyć nową partię. Zgodnie z informacjami nad stworzeniem nowej siły politycznej miał pracować członek Partii Regionów i były przewodniczący obwodu kirowohradzkiego Jurij Mirosznyczenko, były zastępca przewodniczącego AP Serhij Łarin i jego były asystent Ołeksandr Szatałow. Ideologiem nowej partii miał zostać Andrij Jermołajew.

W skład nowej frakcji mają wejść również „odłamki” Postępowej Partii Demokratycznej, na czele których stał niejaki Żukow. Według niektórych partia miała nazywać się PRU – „Partia Rozwoju Ukrainy” lub „Partia Postępu”.

Strategię partii proponował i omawiał Paul Manafort – jeden z amerykańskich doradców Wiktora Janukowycza.


Materiał kompromitujący

Przyjaźń z Kuroczkinem
W ukraińskiej prasie było głośno na temat relacji Serhija Liowoczkina z przedstawicielami tak zwanej „grupy łużnikowskiej”, w tym z Maksimem Kuroczkinem. Serhij Wołodymyrowycz nie zaprzecza tej znajomości, ale też nie potwierdza, że był tak blisko z Kuroczkinem.

Przynależność do „tranzytowego” serwera
Liowoczkin jest nazywany jedną z osób związanych z istniejącym w 2004 roku tzw. „tranzytowym” serwerem. W opublikowanych przez Ołeha Rybaczuka fragmentach nagrań słychać osobę o głosie podobnym do Liowoczkina, prowadzącą na ten temat rozmowy z rzekomym prezesem zarządu „Ukrtelekomu” Heorhijem Dzekonem. Serhij Wołodymyrowycz zaprzecza swojemu związkowi z fałszowaniem wyborów i mówi, że nie jest zaznajomiony z opublikowanymi nagraniami. „Mogę zaświadczyć, że Leonid Kuczma, zresztą tak jak i ja, podczas podliczania wyników głosowania znajdował się w domu i odpoczywał”, – powiedział Liowoczkin („Ukraińska prawda”, 28 kwietnia 2006 r.).

Związek z „RosUkrEnerho”
Serhij Liowoczkin jest związany z utworzeniem „RosUkrEnergo” – struktury pośredniczącej, zajmującej się dostarczaniem gazu na Ukrainę. Liowoczkin mówi, że nigdy nie zajmował się lobbingiem tej firmy: „Nie lobbowałem, ale nie chcę o tym mówić” („Ukraińska Prawda”, 28 kwietnia 2006 r.). Potwierdza jednak, że dobrze zna jednego z założycieli „RosUkrEnerho”, Dmytra Firtasza. W lutym 2007 roku Liowoczkin oświadczył, że zamierza pozwać zastępczynię redaktora naczelnego gazety „Dzerkało Tyżnia” Juliję Mostową, która w jednej z publikacji oświadczyła, że obecny szef służby premiera Janukowycza brał udział w organizacji i funkcjonowaniu „RosUkrEnerho”. Wymogiem strony powodowej, jak mówi Liowoczkin, miały być przeprosiny ze strony Juliji Mostowej i odszkodowanie pieniężne w wysokości 500 tys. hrywien, wpłaconych na rzecz szpitala dziecięcego „Ochmatdyt”. „Dobrze rozumiem i źródła, i motywację autora. Moim zdaniem pierwsze nie jest wysokiej jakości, a drugie nie jest szczere", – oświadczył Serhij Wołodymyrowycz. Mostowa odpowiedziała na to: „Człowiek o majątku pana Liowoczkina nie musi czekać na decyzję sądu, by pomóc szpitalowi”.

„Pranie” Ukrtełekomu
29 listopada 2005 r. jeden z liderów Bloku Julii Tymoszenko Mychajło Brodski oskarżył byłego pierwszego zastępcę prezydenta Wiktora Juszczenki Ołeksandra Tretjakowa i byłego pierwszego zastępcę prezydenta Leonida Kuczmy Serhija Liowoczkina o próbę sprzedaży „Ukrtełekomu” za zaniżoną cenę przed wyborami do Rady Najwyższej w 2006 roku. Jak twierdził, Tretjakow i Liowoczkin, wykorzystując „szare” schematy zajmują się praniem pieniędzy z „Ukrtełekomu”, w związku z czym spada jego rentowność i cena rynkowa. Chodziło przede wszystkim o należący do Serhija Liowoczkina bank akcyjny „Klirynhowyj Dim”, a także o to, że „Ukrtełekom” codziennie płacił temu bakowi 2-3 mln dolarów. W czerwcu 2006 roku Serhij Liowoczkin wygrał z Brodskim w sądzię. Opublikowane przez Mychajłę Jurijowycza informacje zostały uznane za nieodpowiadające rzeczywistości. Liowoczkin twierdzi, że o zajęcie się „Ukrtełekomem” w swoim czasie poprosił go Leonid Kuczma. Jak twierdzi Liowoczkin, gdy kierował radą nadzorczą tej spółki, udało mu się zaprowadzić porządek w firmie i zwiększyć jej zyski. „Jestem dumny z tego, co udało się zrobić w »Ukrtełekomie«”, – powiedział („Hławred”, 17 maja 2005 r.).

Próba przekupstwa Melnyczenki
W grudniu 2005 roku Mykoła Melnyczenko oświadczył, że Serhij Liowoczkin próbował go przekupić. Natomiast autor książki „W centrum skandalu kasetowego” Wołodymyr Cwil, związany z ucieczką Melnyczenki z Ukrainy, oświadczył, że major próbował sprzedać Liowoczkinowi niektóre zapisy w Wiedniu w 2004 roku. Serhij Wołodymyrowycz nie skomentował tych oświadczeń.

Bliskie kontakty
Janukowycz Wiktor Fedorowycz, prezydent Ukrainy;
Firtasz Dmitrij Wasyliowycz, oligarcha, współzałożyciel „RosUkrEnerho”;
Bojko Jurij Anatolijowycz, minister paliw i energetyki;
Choroszkowski Wałerij Iwanowycz, przewodniczący Służby Bezpieczeństwa Ukrainy;
Kuczma Łeonid Danyłowycz, prezydent Ukrainy w latach 1994-2005;
Łytwyn Wołodymyr Mychajłowycz, przewodniczący Rady Najwyższej Ukrainy;
Fursin Iwan Hennadijowycz, kolega z roku, współzałożyciel „RosUkrEnerho”, partner biznesowy;
Łewoczkina Julija Wołodymyriwna, siostra, ludowa deputowana do RN z Partii Regionów;
Jaceniuk Arsenij Petrowycz, lider „Frontu Zmian”;
Sziller Rostysław Ihorowycz, kolega z roku, były ludowy deputowany ze Zjednoczonej Socjaldemokratycznej Partii Ukrainy;
Artem Jerszow, partner biznesowy;
Serhij Swiatko, kolega z roku;
Kuroczkin Maksim Borisowicz, rosyjski oligarcha;
Juszczenko Wiktor Andrijowycz, prezydent Ukrainy w latach 2005-2010;
Martynenko Mykoła Wołodymyrowycz;
Tretjakow Ołeksandr Jurijowycz, deputowany do Rady Najwyższej Ukrainy VI kadencji;
Poroszenko Petro Ołeksijowycz, oligarcha, były sekretarz Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony Ukrainy, były minister spraw zagranicznych Ukrainy;
Prutnyk Eduard Anatolijowycz, ludowy deputowany z Partii Regionów.